چند سال پیش وقتی میخواستم میثاق رو به یکی از دوستام معرفی کنم برای اولین بار تصمیم گرفتم چند از عکسا و والپیپراشو از اینترنت بگیرم...وقتی گوگل و باز کردم و دنبال عکس میثاق گشتم کاملاً از تصمیمی که گرفته بودم پشیمون شدم (!)چون تنها چیزی که تو نتایج جستجو وجود نداشت عکس میثاق بود...جز چند تا عکس که کیفیت خوبی هم نداشتن بقیه یا فیلتر بودن و یا عکس اشخاص دیگه...خیلی تو ذوقم خورد...(!)

 ***

وقتی فکر کردم که چند نفر دیگه قبل از من ممکنه همین مشکل براشون بوجود اومده باشه و چند نفر دیگه بعد از من ممکنه این اتفاق براشون پیش بیاد ناخواسته به ذهنم اومد که یه وب بزنم که توش فقط و فقط عکس کسایی که تو گوگل نیست باشه(!) اما چون فقط در حد یه فکر بود خیلی زود از ذهنم پاک شد و منم فراموشش کردم...تا اینکه سال قبل اگه اشتباه نکنم بازی پرسپولیس با سایپا که میثاق در ترکیب بود در بین بازی مصدوم شد و از بازی بیرون رفت و علیرضا بجاش تو دروازه ایستاد...از اونجایی که اخبار پرسپولیس رو فقط در حد دیدن بازیهاش در تلویزیون دنبال میکردم و از خیلی حواشی بی خبر بودم (!) با خودم گفتم چه اتحادی بین دوتا گلردوست داشتنی مون هست!!!با وجود این دوتا هیچ کس نمیتونه دروازه ی پرسپولیس رو باز کنه(!)...یه بار دیگه فکر زدن وبلاگ به سرم زد و اینبار جدی تر از قبل...اما نه واسه کسایی که عکسشون تو گوگل نیست(!) بلکه واسه میثاق و علیرضا...

شاید از این جمله تعجب کردین اما واقعاً تا مدتی این وب راجب هردوگلر پرسپولیس بود و هنوز هم در وب بعضی از دوستان این وبلاگ با اسم "میثاق و علیرضا" لینک شده...اما کابرای دائم این وب بهتر میدونن که چه  اتفاقاتی افتاد که این وب بالاخره تبدیل شد به :«وبلاگ هوادارن میثاق معمارزاده» ...اولین والپیپری که تو وب گذاشتم در واقع مبتدی ترین اونا بود که هنوزم از دیدنش خندم میگیره(!)...اون روزا چون فکر نمیکردم کسی به این وب بیاد انگیزه ای واسه کارای بهتر نداشتم...اما هرروز که میگذشت ، دوستای جدیدتری پیدا میکردم که انگیزه ام و واسه بهتر کردن وب و والپیپرا بیشتر میکردن...دوستایی که همیشه با بزرگی شون از عیب والپیپرا چشم پوشی میکردن و با نظراشون به من انرژی میدادن...و من میدونستم و میدونم که این والپیپرا هرگز به خوبی که دوستای عزیزم میگفتن نیست...چیزی که زیبا و تعریفی بود نه این والپیپرا ،که محبت و حمایت شما عزیزان بود که اگه نبودین این وب مدتها قبل واسه همیشه تعطیل میشد...تک تک روزای این وب پر از خاطراتیه که هرگز از یادم نمیرن...شادی و غم از برد و باختهایی که تیم محبوبمون بدست می آورد...اتفاقاتی که تو تیم می افتاد،کری هایی که قبل از هر بازی میخوندیم همه و همه رو مدیون این وبلاگم که واسطه ی آشنایی من با دوستای عزیزی مثل شما شد... شبی که میثاق برای بار اول به این وب اومد وهم هرگز یادم نمیره!!!شبی که فرداش واسه اولین بار به میثاق لقب «بین المللی» داده شد(!) و بازی درخشان میثاق مقابل مقاومت باعث شد تا کلکسیون اون خاطره های خوب تکمیل بشه!!!

 

البته آرشیو این وب از خاطره های تلخ هم یه مجموعه ی پر بار داره که بینشون اونی که خیلی به چشم میاد «رفتن تلخ میثاق از پرسپولیسه» وبعد از اون رفتن محسن و شیث و کریمو.....؛ که مطمئنم شما هم مثل من نگرانی تون قبل از اینکه بخاطر رفتن این چهارنفر باشه بیشتر بخاطر چند تا نقطه ی بعد از اسم آقاکریم هست..............

***

امروز که دارم اینا رو مینویسم اولین سالگرد تاسیس این وبه...اعتراف میکنم اگه شروین تو بخش نظرا یادآوری نمیکرد هرگز یادم نمی افتاد...اینروزا اونقدر اتفاقات جورواجور وعجیب و البته " تلخ"  تو تیم محبوبمون افتاد که تمرکز کردن رو اتفاقای خوب و خاطرات شاد واقعاً کار سختیه...این آپ آپ تولد وب نیست...فقط و فقط یه بهونه اس واسه تشکر کردن از محبت یکساله ی شما دوستای عزیزم و کاربران این وب که مهمترین دلیل موندگاری این وب بودین...وگرنه تو شرایط الان پرسپولیس آپ کردن بعنوان آپ تولد دقیقاً عین یه وصله ی ناجوره(!)...حیف تیمی که اول فصل داشتیم و واسه قهرمانی بسته شده بود...یادمه سرمربی استقلال اوایل فصل هیچ قولی به هواداراشون ندادو از اول گفت که من میخوام تیم رو برای قهرمانی لیگ 11 آماده کنم...نهایت امید دادنش این بود:«ما تموم تلاشمونو میکنیم که سهمیه آسیایی رو بگیریم»...حالا کار پرسپولیس به جایی کشیده و اونقدر امتیاز از دست داده که استقلال از همین حالا خودشو قهرمان این فصل هم بدونه(!)...البته دیروز بابرگشتن  «سد پولادین پرسپولیس» بازهم امید به قهرمانی به قلب هوادارا برگشت...دیروز به قول رسانه ها:«شیث بخشیده شد» ،فقط معلوم نشد از گناه کدوم کار نکرده ش گذشتن(!)...دیروز ثابت شد آقای دایی هم، بلده احساسی تصمیم بگیره...(!)از روی لج و لجبازی ...فقط ایکاش این لجبازی بچه گانه ی آقای دایی تاوان نداشت...ما تاوان نبودن شیث رو بدجوری دادیم:

8 گل، 9 امتیاز،2 پنالتی در دفاع،تحقیر مقابل سپاهان و حتی پیکان و بالاخره نزول ازصدرجدول به رتبه ی 5 جدول

همه و همه بخاطر اینکه سرمربی از شیث خوشش نمیاد(!)...من نمیگم اگه شیث بود حتماً این سه بازی رو میبردیم اما این باختهای پرگل بدون شک به نبود شیث ربط داشت...شیث فقط یه دفاع نبود...حالا شیث کاپیتان اول تیم ماست...یعنی کسی با وظایف آقاکریم...بودنش یعنی قوت قلب بازیکنا...انگیزه ی بازیکنا...و کوچیک کردنش و تحقیر کردنش یعنی پرسپولیسی که این چند هفته دیدیم...اگه پرسپولیس آخر فصل با اختلاف چند امتیاز قهرمان نشه آقای دایی خودشو نبخشه....خودشو نبخشه چون با این تیم کاری کرد که از اول خودشم به اشتباه بودن این تصمیم ایمان داشت...چطور شد که شیث –کاپیتان دربی- یکشبه بازیش افت کرد و به تیم ب منتقل شد و بازم یک شبه سطح بازیش تا حد تیم الف بهتر شد؟؟؟انگار آقای دایی فقط میخواست به همه بگه من قدرت هرکاری رو دارم...حالا هم که باور کرد بدون شیث و کریم از تیمش چیزی باقی نمونده با این بهونه که شیث رو بخشیده (!)سعی در جبران اشتباه بزرگش کرد...آقای دایی هرجا که بخواد میتونه بگه "از خطای شیث گذشته" اما همه میدونن این شیثه که با برگشتنش باید دایی رو ببخشه...

در هر صورت بازم خدارو شکر که این وضع بیشتر ازین ادامه پیدا نکرد وگرنه از دست دادن امتیاز و شرمندگی آقای دایی در نیم فصل دوم  بدرد هیچ کس نخواهد خورد...هرچند معلوم نیست با روحیه ی بدی که بچه ها پیدا کردن حتی با برگشتن شیث هم بتونن امتیازات از دست رفته رو جبران کنن...و هنوز هم نمیتونیم بگیم همه چی تموم شده...چون عواقب لجبازی اقای دایی تا روز پس گرفتن صدر جدول با تیم خواهد بود... آقای دایی قول قهرمانی داد اما ظاهراً زود قولشو فراموش کرد...اگه قهرمانی تیم هدف بود ،آقای دایی باید بخاطرش حتی مشکل با فدراسیون رو هم فراموش میکرد چه برسه به مشکل با بازیکناش...اگر قهرمانی پرسپولیس هدف بود آقای دایی باید فراموش میکرد که نمیتونه شیث و تحمل کنه... شیثی که تا بود کسی نمیدونست ارزش بودنش چقدره و وقتی که نیست ما باید دعا کنیم از پیکان بیشتر از 3 تا گل نخوریم و موقع دفاع ،مدافعامون به حریف پنالتی ندن...واقعاً قهرمانی تیم هدفه؟؟؟

نه.....اگه قهرمانی تیم هدف بود آقای دایی مثل افشین قطبی بجای رنجوندن و دعوا با بازیکنا (!)،اونقدر از جنبه ی روانی بچه هارو تقویت میکرد که باور کنن بازم میتونن افسانه ی 96 رو تکرار کنن...از دل هیچ کس بیرون نمیره جمله ی آقای قطبی که قبل از «سخت ترین و حیاتی ترین بازی فصل» با شیرینی خاصی به بازیکنا میگفت:

 

 

«تو قلب من شما قهرمانین...تــــو آســمونا نوشتــه شمـــا

قهـــــرمانین...خدا میخواد شما قهرمان باشین»